เป้าหมาย แรงบันดาลใจ ความมุ่งมั่น และที่สำคัญคือแรงฮึด คือคำตอบง่าย ๆ ของความสำเร็จในการปั่นจักรยานพิชิตจุดที่สูงที่สุดของประเทศไทย ด้วยพลังของสองแรงน่องและหนึ่งแรงใจ…
สวัสดีครับ ที่ผมเกริ่นเรื่องการปั่นจักรยานพิชิตดอยอินทนนท์ขึ้นมานี้ ก็ไม่ได้เอามาอวดใคร ๆ เพียงแต่วันนี้ผมเกิดอาการเหนื่อย ๆ เฉื่อย ๆ ไม่อยากทำอะไรขึ้นมา แล้วนั่งคิดเรื่อยเปื่อยจนความคิดกลับไปถึงวันเก่า ๆ และคิดถึงความสำเร็จกับการตั้งเป้าหมายและแรงบันดาลในการที่อยากปั่นจักรยานพิชิตดอยอินทนนท์ ขึ้นมา จึงทำให้คิดถึงความสำเร็จในวันนั้นว่า สำเร็จได้อย่างไร…
ต้องบอกก่อนว่าผมเคยปั่นจักรยานขึ้นดอยอินทนนท์มาแล้ว 2 ครั้ง แต่เป็น 2 ครั้งที่ไม่ใช่การพิชิต เพราะผมเริ่มปั่นจากอุทยาน กม.ที่ 31 ใช้ระยะทางปั่นแค่ 16 กม. ทั้งสองครั้ง (ถ้าจะนับว่าพิชิตต้องเริ่มปั่นจากหน้าวัดพระธาตุศรีจอมทอง กับระยะทางประมาณ 50 กม.) ดังนั้นผมจึงตั้งเป้าหมายและแรงบันดาลใจว่าจะต้องพิชิตดอยอินทนนท์ให้สำเร็จซักครั้งหนึ่งในชีวิตให้ได้โดยการปั่นจักรยาน จะไม่มีการหยุดพักและจะไม่ลงจูงให้เท้าแตะพื้นเด็ดขาด และในงานปั่นพิชิตอินทนนท์ครั้งที่ 8 ที่ผ่านมา ผมก็มีโอกาสและได้ตั้งใจไปพิชิตโดยเฉพาะ แต่ถือว่าผมมีเวลาซ้อมน้อยมาก เพราะซ้อมก่อนไปปั่นจริงแค่ 2 อาทิตย์ และเป็นการซ้อมปั่นทางราบเสียเป็นส่วนใหญ่…
เมื่อต้องต่อสู้กับจิตใจตนเอง
50 กม. ของความทรมาน และ 50 กม. กับการต่อสู้กับจิตใจตนเอง เป็นสิ่งที่บรรยายออกมาเป็นตัวอักษรได้ยาก คนที่เข้าใจก็คือคนที่ได้สัมผัสมาแล้วว่าสิ่งที่ผมจะพูดนี้เป็นอย่างไร เป้าหมายของผมที่ตั้งไว้คือ การพิชิตและไม่หยุดไม่พักไม่จูงเท้าไม่แตะพื้น แต่เหตุการณ์ระหว่างทางมันไม่ได้ง่ายเหมือนความคิดที่เราคิดไว้ ผมต้องต่อสู้กับความคิดว่าเรามาทรมานตนเองเพื่ออะไร, หายใจจนเจ็บหน้าอก และต่อสู้กับความคิดที่อยากจะพักอยากจะลงจูงเสียให้รู้แล้วรู้รอด แต่อีกใจหนึ่งก็คอยค้านว่า สิ่งที่เรากำลังทำอยู่นี้มันเป็นสิ่งที่เราได้ตั้งเป้าหมาย เป็นแรงบันดาลใจ เป็นความตั้งใจและความมุ่งมั่นเพื่อให้บรรลุความสำเร็จตามที่หวังไว้
ถ้าเราล้มเลิก ถ้าเราหยุด สิ่งที่เราได้เพียรพยายามต่อสู้มามันก็จะจบไม่เหลือความหมายอะไรให้จดจำ และที่สำคัญเป้าหมายก็ไม่สำเร็จ แล้วหากเราล้มเลิก เราก็ต้องกลับไปเริ่มนับหนึ่งใหม่ ต้องไปเริ่มต้นที่กิโลเมตรแรกใหม่…
สำหรับคนที่ฝึกซ้อมและเตรียมตัวมาเป็นอย่างดี ก็คงจะไม่ทรมานเท่าไหร่ และการพิชิตก็คงจะไม่ได้ยากเย็นจนเกินไปนัก แต่สำหรับผมที่ผ่านการซ้อมมาเพียงน้อยนิด และแทบจะไม่ได้ซ้อมปั่นขึ้นดอยเลย ทำให้ต้องเจอกับความยากลำบากที่จะต้องผ่านมันไปให้ได้ในแต่ละกิโลเมตร สิ่งที่ทำให้ยังคงปั่นลูกบันไดไปได้ พร้อมกับอาการหอบจนตัวโยน ก็คือความ “ฮึด” และการที่ไม่มองข้างหน้าให้ไกลเกินกว่า 2 เมตร ค่อย ๆ คืบคลานไปทีละนิด เพราะหากผมมองขึ้นสูงไปมากกว่านี้ จะทำให้หมดกำลังใจและท้อใจเสียเปล่า ๆ กับระยะทางและความสูงที่จะต้องเจอข้างหน้า ผมมองข้างหน้าเพียงแค่ หนึ่งเมตรหรือสองเมตร และพิชิตมันไปทีนิดคืบคลานไปทีละเมตรสองเมตร
เมื่อไม่ท้อถอยความสำเร็จก็อยู่แค่เอื้อม
จนในที่สุดความ “ฮึด” จึงทำให้ประสบความสำเร็จสามารถพิชิตความสูงที่สูงที่สุดในประเทศไทยได้ด้วยระยะทาง 50 กม. และใช้เวลาไปทั้งสิ้นกว่า 4.16 ชั่วโมง ความสำเร็จที่ได้มานี้ต้องยกความดีให้กับสิ่งที่เรียกว่า “ใจ” และความ “ฮึด” ที่ต้องคอยต่อสู้กับคำว่า “สู้” หรือจะ “ล้มเลิก” กันมายาวนานกว่าสี่ชั่วโมง
ทั้งหมดที่ผมเล่ามานี้ ก็เพียงเพราะว่าอยากจะเอาบทเรียนที่ต้องเคยต้องต่อสู้กับจิตใจตัวเอง กลับเอามาสอนตัวเองอีกครั้งหนึ่ง ในวันที่ถูกความท้อ ความเหนื่อยล้า หรือเรื่องอะไรก็แล้ว แต่ที่มาบั่นทอนจิตใจให้อ่อนแอลง ว่าครั้งหนึ่งเราก็เคยเอาชนะมันมาแล้ว แล้วทำไมวันนี้จะเอาชนะมันอีกไม่ได้..
สุดท้ายนี้ ผมอยากจะบอกว่า จิตใจเรานั้นเป็นสิ่งสำคัญมาก ความเข้มแข็งหรือความอ่อนแอ, ความสำเร็จหรือความล้มเหลว ล้วนมาจากใจทั้งสิ้น หากเรามีจิตใจที่เข้มแข็งมุ่งมั่น และไม่ย่อท้อต่ออุปสรรค ความสำเร็จในเป้าหมายที่เราตั้งไว้ ก็จะไม่ไกลเกินเอื้อม แต่หากเราอ่อนแอยอมพ่ายแพ้ต่อจิตใจของตนเอง ผลลัพธ์ที่ได้ก็ออกมาตรงกันข้ามกันอย่างแน่นอน และขอเป็นกำลังใจให้ทุกท่านประสบความสำเร็จในเป้าหมายที่วางไว้ครับ
ผู้เขียน: รัชพงศ์ มูลไว
ผู้เขียน: รัชพงศ์ มูลไว
(บทความนี้มีลิขสิทธิ์ตามกฏหมาย ไม่อนุญาตให้ทำซ้ำ ดัดแปลง คัดลอก หากต้องการใช้บทความกรุณาติดต่อเจ้าของบทความก่อน)
